Vertrouwen

Terwijl vanmorgen rond 10 uur al verschillende pelotons fietsers over de dijk bij Wageningen scheurden, was het in de uiterwaarden van de Bovenste Polder weldadig rustig.

Even verdacht ik het aanwezige vee ervan samen te spannen tegen bezoekers die zich in hun territorium zouden wagen. Mijn aangename verbazing over de rust sloeg namelijk om in lichte onrust toen ik de schaatsbrug over de nevengeul naderde.
Waarom hielden de koeien zich nu precies op die plek op, terwijl ze toch zo'n groot gebied tot hun beschikking hadden, met zo te zien even mals, groen gras?
Eentje had zich zelfs dwars voor de toegang tot de brug geposteerd.
Met een beetje angst en veel vertrouwen liep ik zacht pratend tussen ze door. Mijn stem, nog lager dan anders, mompelde, - hen en vooral mezelf geruststellend -, dat ze niet bang hoefden te zijn en dat ze lief waren.
Vanaf de brug keek ik achterom naar mijn overwinning op mezelf. De koeien hadden nauwelijks opgekeken van hun bezigheid, mals groen gras grazen.

Een eindje verder midden op het pad naar de zomerdijk wachtte de volgende proef: paarden. Eerst dacht ik een omtrekkende beweging achterlangs te maken, maar toen kwam een paard juist nieuwsgierig op me af. Dan kon ik maar beter proberen er kalm tussendoor te lopen. Op dezelfde rustige wijze bewoog ik me door de kudde heen en de dieren legden me geen strobreed in de weg.

Hoewel het geen zwaarbevochten overwinning was, voelde ik toch lichte trots dat ik met een combinatie van rust en vertrouwen mijn weg had kunnen vervolgen.
De zwaan die ik later zag broeden bij de nevengeul, zag ik als toonbeeld van vertrouwen. Helder wit, dus verre van een schutkleur en het nest volledig in het zicht.
Op deze mooie dag was het kwaad ver weg van de uiterwaarden. Vogels zongen in alle toonaarden, kikkers kwaakten dat het een aard had en de lucht was zonder een wolkje.

In de bocht van het weggetje Aan de Rijn was echter een smetje te ontwaren, sterker nog, een vuilnisbelt.
Met dit mooie weer zijn de strandjes langs de Rijn uiteraard populair. De gemeente heeft er eind vorig jaar een vuilniszakjesvoorziening neergezet. Toen al vroeg ik me in het blog 'Afval' af of mensen wel moeite zouden doen om het zakje met afval mee naar huis te nemen. Nee dus.

Positief is wel dat ze het afval bij elkaar zetten en ook de prullenbak en de vuilnisbak al gevuld hadden.
Maar het is ook geen wonder dat zo'n afvalberg ontstaat, want die formaten zijn volstrekt ontoereikend voor een zomerdag. Gemeentebestuur, ideetje om er als de wiedeweerga een container neer te zetten? De zomer moet immers nog beginnen.

Trouwdag

Net als vandaag was het prachtig, zonnig weer op 27 mei 1977, de dag dat we in Tilburg trouwden. Vandaag zouden we 35 jaar getrouwd zijn geweest, als we niet - in het zicht van ons zilveren jubileum - waren gescheiden in 2002.
Ik haal mijn trouwring voor de dag, zo lang al niet meer gedragen.
We schoven dit symbool van verbondenheid aan elkaars vingers. Een ring, zonder begin en einde, symboliseert ook eeuwigheid.
We waren niet naïef op dat punt. Toen al eindigde een op de vier huwelijken in een scheiding, tegenwoordig geloof ik een op de drie. Maar als je niet durft te vertrouwen op samen oud worden, kun je er beter niet aan beginnen.
Het is eeuwig zonde dat het er voor ons niet in zat. Met nog altijd een tikje weemoed om wat niet is gelukt en om wat had kunnen zijn, kijk ik toch vooral dankbaar terug op al het moois van onze jaren samen.

Een aantal jaren geleden schreef ik dit gedicht over mijn trouwring:


oneindig

je naam en

de dag waarop
mooi rond en
oneindig samen


ik speur in het goud
naar de breuklijn
waar zit het keerpunt
naar geen weg terug?

Dat stukje straat in Fatima

Gisteren had ik een bijzonder optreden in Weert, toch altijd al een soort thuiswedstrijd, maar nu helemaal, want locatie en onderwerp was Fatima. Dat is de wijk waar ik ben opgegroeid en mijn hele leven bleef komen, ook nadat ik het ouderlijk huis uitging.


Uitleg in de Fatimakerk

 De middag was georganiseerd door de afdeling Weert van dialectvereniging Veldeke. In beeld en tekst passeerde voor een volle zaal de geschiedenis van de wijk en dat was voor velen een feest van herkenning, al was er ook weemoed over wat verdween.
Vervolgens gingen we naar de Fatimakerk, die vorig jaar aan de eredienst onttrokken is. Ik schreef daar toen een blog over: Kerk dicht


Mozaïekwand achter het priesterkoor

 Hopelijk krijgt het waardevolle gebouw spoedig een nieuwe bestemming. De achterwand van het priesterkoor bestaat uit een van de grootste mozaïekwerken van Europa. Het zou eeuwig zonde zijn als dat in onomkeerbaar verval raakt.
Tussen de bedrijven door was er muziek en waren er voordrachten in het dialect van onder meer Ton Bijsterveld-Claessens en mijzelf.
Voor de gelegenheid had ik in het Weerts een beschouwing geschreven over 'Det stökske straot in Fatima', het deel van de Nieuwstraat waar ons gezin woonde. In mijn weblog van twee weken geleden Kind aan huis beschreef ik dat ik de huissleutel definitief heb ingeleverd.
Mijn verhaal gisteren besloot ik met de woorden: 'Verbongenheid met det stökske straot, met Fatima. Ich woeën d’r al lang neet mieër, mer - ouch zónger hoeëssluuëtel - woeëntj det stökske Nówstraot vör altieëd in mich.'

De Fatimakerk werd in 1955 ingewijd en er liggen heel wat voetstappen van mij. Ook de kerkruimte onderin, de crypte, ken ik van de doordeweekse winterochtenden uit mijn kindertijd als de mis daar werd opgedragen. Het was dan te duur om de grote kerk warm te stoken.

Maar bovenin de kerk was ik nog nooit van mijn leven geweest. Gisteren kreeg ik de kans om naar de omloop in de koepel te klimmen en vanuit de binnenramen had je een mooi uitzicht op het priesterkoor.
Zo'n vertrouwde omgeving en toch weer iets nieuws ontdekt.

Website Ton Bijsterveld-Claessens
Mijn website: Het Weerts en ik
Website Veldeke

Heimwee-liedje voor Logeerbeer

Bij mijn nieuwe boek Logeerbeer hoort nu ook een heus lied: Heimwee. Liesbeth van den Berg-Hermsen componeerde het voor peuters en kleuters. Het is een lief, troostrijk liedje geworden dat goed past bij mijn boek waarvoor Elisah De Bruycker de prachtige tekeningen maakte.

Ouders en leerkrachten kunnen het liedje zelfs gratis downloaden vanaf haar website http://www.kinderboekenmuziek.nl/, evenals de bladmuziek met lessuggesties.

Ook schreef Liesbeth een uitgebreide recensie over Logeerbeer. http://www.kinderboekenmuziek.nl/recensie.php?recensie=Logeerbeer

Ik ben erg blij met haar werk en ik hoop dat Logeerbeer met dit liedje bij veel kindertjes gehoor vindt.

Zeldzame vogel

Ik heb hem dus niet gezien, de grijze wouw. Net te laat arriveerde ik vanmorgen in het Binnenveld waar nog vogelaars samenschoolden. Enkelen leken wat onthutst dat de vogel ineens gevlogen was. Ruim een uur had de grijze wouw (categorie: zeer zeldzaam) zich laten zien in de populieren of op een paaltje tussen de weilanden.

De grijze wouw was overigens niet het doel van mijn fietsrondje, maar vlak voor vertrek was 'drukte in het Binnenveld' een toptweet.
Achteraf denk ik de bijzondere vogel gistermiddag al te hebben gezien. Gewoon vanuit mijn achtertuin, - op een boogscheut immers van het Binnenveld -, zag ik een grote vogel planeren. Die kon ik niet thuisbrengen.
Het kán de grijze wouw zijn geweest, die ook gisteren al waargenomen blijkt te zijn.
En anders heb ik hem dus gemist. Soit.
Even later zag ik in een weiland wel de ooievaar (categorie: vrij algemeen) en dat maakte me ook blij.

Ook een mooi gezicht: vanaf de Grebbedijk bloeiend koolzaad.


Waarnemingen Vogelwerkgroep KNNV Wageningen e.o.

Interview over Logeerbeer

Twitblog:

Een leuk interview over Logeerbeer vandaag in het Wageningse weekblad de Veluwepost.

Veluwepost, 18 mei 2012, pag. 6

Vrolijke lezer

Als schrijver word ik helemaal vrolijk van het enthousiasme van Ramin, een jongen van 10 uit Den Bosch. Ramin is namens de provincie Noord-Brabant Senaatslid 2012 voor de Kinderjury. Uit elke provincie is een kind gekozen om een oordeel te geven over de kinderboeken die vorig jaar verschenen. Op 6 juni wordt bekend welke schrijvers met welke boeken zijn gekozen door de kinderen van Nederland. De Senaat heeft daar een speciale stem in.

Ramin is geestdriftig van boeken, maar hij is ook nog eens energiek en inventief in het benaderen van schrijvers en anderen. Zo heeft hij pas eigenhandig zijn Ramin's site tot stand gebracht en het plezier spattert van de website af.
Bezoekers kunnen een bericht achterlaten in het gastenboek of hun mening geven in een poll (bij de eerste peiling gaan de boekenlezers trouwens op kop). Ramin verstuurt zelfs een heuse nieuwsbrief aan wie dat wil.
Aanstekelijk en leuk om te zien hoe een kind warm loopt voor zijn ideeën en daar ook voortvarend uitvoering aan geeft.

http://www.kinderjury.nl/